Vakantie in het Reestdal Spookmeer Wildenberg

Het Spookmeer op de Wildenberg

spookmeerGerrit en Aaltje komt d'r nooit meer. Nooit van heur levensdaagn gaot ze nog es naor 't bos met het mooie meertje, waor as de zunne zo romantisch kon ondergaon. Jaorenlang zochten ze dat plekkie op; dat is allemaol over. De prettige herinneringen bint verdreven deur schrik en ontreddering. As ze an den verschrikkelijke gebeurtenis terugdenkt, raakt ze beiden weer kaant op nen biestern. Gerrit en Aaltje hebt nen doodschrik ekregen, bie 't Spookmeer op de Wildenberg.

Wat as 't Spookmeer op de kaart steet bie de stichting het Drentse Landschap, is nen waterplas met nen dennebos en wat legere bosserij d'r um hen. Ie kont het ok nen veentje neumen van het soort waor as Drenthe patent op hef. Gewone veenties dan, gin oorden van ellende. Der zit eenden en waterkipjes. Natuurkenners hebt ok dodaars-jes zeen zwemmen. In de bossen van de Wildenberg kuj wielewalen heuren en mangs vlog der nen buizerd over. Wat natuur anbelangt is der niks mis met. De plekke lig in 't zuuden van Drenthe, tegen de Reest an. An de oost- en zuidoostkaante hej het Rabbingerveld en Rabbinge liggen. Naor het Noorden kom-ie bie de Pieperij oet. Vrogger lag aan de Dreentse kaant nen onmeunig wiede hei- en veenvlakte met het Nolder-veld, het Bazuuner Veld en daorachter het Drogter Veld. Daorvan is vandage-nen-dag mar nen kleen betje natuur over. Het enige grote stuk wat daor nich op de schup is egaone, is bie het Meeuw-enveen. Da's ok natuurre-ser-vaat, mar daor gebeurt gin gekke dingen. Bie 't Spookmeer gung het um andere zaken. Gebeurtenissen van eertieds, waor aj better niks met van doon kont hebben.

In de periode toen overal nog veen lag, haalden de leu dee bie de Reest woonden heur eigen tórf oet 't veld. 't Was volle hei en mangs wat veenties. De meeste boeren hadden daor wal een stuk grond achterof liggen. le haalden vot, wat aj an hoesbrand neudig hadden en wat aj in de schure kwiet konnen. Elkeneen har zien eigen tórfputten.

Tórfgraven kan mar nen bepaalde tied van 't jaor, umdat de próttel ok nog dreugen mut. As het onwies nat was, haj ok pech. De putte leup dan binnen nen dag vol water en dan was 't warken edaone. Ie mussen nog oetkieken daj gin ongelukken maakten.

Het kwam d'r op neer dat vrogger aajt wal argns nen paar putten in gebroek waren en dat op verscheiden plekken tórf lag te dreugen.

Toch kreegn de leu van de Wildenberg op nen zeker moment het geveul dat iets nich in odder was. Zo op het eerste oog was der niks loos: de putten waren as aajt gewoon tórfput-ten en de tórf dee dreugen mus, lag te dreugen. Op het veld was ginnen levende ziel te bekennen; wied in de rondte was alles oetestórven. Gek genog, hadden wat boeren toch het idee dat ze bekeken wadden. Dat der nen paar extra ogen op de hei loerden.

Ze hadden het d'r in de boerschop over, mar nargns nen spoor van bewies dat het gekke geveul waor wezen kon. "De kerels mussen better weten", zeden de vrouwleu. "Zich wat wies maken laoten en mekaar de kop gek praoten; hol toch op met dee flauwe kul!".

De kerels heulden zich naotied mar stille, want zó zeker waren ze ok weer nich.

Intussentied was der wal wat gangs op 't veld. Bie nacht en ontied gung een koppeltje leu sliepstattend naor de veenstukken, hen de tórfputten. Waor ze vot kwamen en waor as ze hentrokken, is nog steeds nen raodsel. Ze kwamen en gungen an 't wark. Twee man greuven veen oet de putten, wat op het veld oetelegd wodden. Een ander koppel haalden de halfdreu-ge tórven vot en stapelden de buit op nen

kaore. Elke nacht naodat de tórfgappers weer vottrókken, zag alles der oet asof der niks gebeurd was. De putten waren wat deeper en breder eworden, mar dat koj slècht naogaon aj d'r nich zólf instunnen. Op het veld lagen de tórven te dreugen, net zovólle as der elegen hadden. le konnen nich ontdekken dat 's nachts een veurraod tórf verdwenen was.

Op nen keer gung het mis. De illegale tórfgravers gungen te roeg gangs en letten nich op waor ze veen oetspitten. De wal tussen twee putten wodden te dun; de tórfput derneust was vol water en mèt alle veenmodder donderde dat in het gat waor de kerels onderin stunnen. Ze spartelden nog wat, maar de dikke veenpróttel leut heur gin kans. Ze raakten onder de broene drab en stikten. De rest neeide der rap tussenoet en van heur is nooit wat vernom-men. De boeren van de Wildenberg ontdekten dat nen paar putten vol water stunnen en dat nen dam deurebroken was. Umdat de meeste tórf toch al vergraven was, leuten ze dee leegte wieder vol water lopen. Ze deuden der niks meer an en heinig an ontstun deur regenwater nen schier meertje. De barken dee der greuiden, gungen dood vanwege de hoge waterstand. Heur dode stumpkes staken boven water oet, wat nen griezelig gezicht was. De leste jaoren kreeg het natuurstukkie daorum de naam 'het Spookmeer'.

Op nen rustige aovend, bie volle maon kuj daor best wezen. Veur leu dee as wat romantisch anelegd bint, is het een prima stek.

it en Aaltje waren in nen romatische stemming, toen ze bie 't Spookmeer wat zaten te smoezen en meln. De maone scheen, de wind was votvallen en het water was speegel-glad.

id genog stak ineens de weend op. Het broesde deur de beume, de takken zweeiden hen en weer; het jen kolder en klammer. De weend wakkerde an tot storm. Het water golfde as nen gek en kreeg emkoppen. Gerrit en Aaltje huuverden en wussen nich wat heur overkwam. Met grelle oogen keken ze het water van 't Spookmeer. Dat gung aajt wilder te keer. Ze kreupen stief van angst tegen mekaar an konden geen poot meer verzetten. Ineens klunk nen lang-aneholden ieselijk gegil en midden in het woeste water van het Spookmeer kwam nen sliemerige, broenzwarte gedaonte omhoog. Het zwikte wat in de golven en onmeunige verpestende stank weeide over Aaltje en Gerrit. Ze stikten van angst en umdat ze de adem inheulden vanwege den lucht. Het gegil wodden oorverdovend en snakkend naor lucht zagen beiden, dat dat sliemerige liek weer om lege zunk en verdween. Dachten ze - in nen leste krachtsinspanning scheut het monster um hoge um langzaam daal te zinken in 't woeste meer. Het leste wat ze zagen, veur ze het bewusstzijn verleuren, was nen zwatte haand waor het bottengeraamte deurhenschemerde. Een haand stak eem langer boven het water oet en wenkte heur. Ze mochten metkom-men... Nooit, nooit een keer komt Gerrit en Aaltje weer in de buurt van het Spookmeer bie de Wildenberg.

Harmjan van Steenwijk

Route

Het spookmeertje ligt in het natuurgebied Wildenberg-Rabbinge. Vanaf Balkbrug over de brug over de Reest slaat u meteen linksaf = Nieuwendijk. Na de kruising met de Meeuwenweg ziet u na circa 350 meter een bank. (Tegenover die bank staat een paal met beginpunt van een paarse wandelroute van Het Drentse Landschap). U neemt het paadje achter de bank (dus niet de paarse wandelroute nemen). U loopt rechtdoor, voorbij de zandverstuiving ziet u aan uw rechter hand het spookmeertje.


1